De machine van Trabotyx is een autonome onkruidwieder voor de biologische landbouw. Hij rijdt zelfstandig over het veld, herkent onkruid met camera's en beeldanalyse en maakt het met lasers onschadelijk — werk dat nu met de hand wordt gedaan.

Zo'n machine moet tegen stof, regen en takken kunnen, en heeft dus een omkasting nodig. Maar er worden er geen duizenden van gebouwd, en een spuitgietmal voor een carrosseriedeel kost evenveel als de eerste serie. De keuze viel daarom op printen — in Nederland, uit circulair of biobased materiaal.

Het ontwerp is van Sjoerd Smit, de industrieel ontwerper die onder meer de VanMoof-fietsen op zijn naam heeft staan; ShapeService heeft dat in nauwe samenwerking met hem productie- en printgereed geëngineerd. De delen zijn groot: een flank beslaat bijna de hele lengte van de machine en komt in één stuk van de printtafel. Dat geeft een vormvrijheid die met polyester of plaatwerk moeilijk te evenaren is — dubbel gekromde vlakken kunnen gewoon, en er hoeft geen rekening gehouden te worden met het lossen uit een mal.

Het prototype is geprint in biobased PLA met cellulosevezel, de serie van tien covers daarna in gerecycled PET met glasvezelvulling. Die machines rijden inmiddels autonoom rond, op verschillende plekken in de wereld.

Het grootste voordeel zit ergens anders. Trabotyx ontwikkelt voortdurend door. Bij polyester zit je vast aan je mal, bij plaatwerk aan je tooling; hier is een wijziging niet meer dan een ander bestand. Toen de hardware veranderde, kon de tweede serie meteen met een heel ander ontwerp worden gemaakt.